Gdyby Polsce zabrać 3 wschodnie województwa, to byłaby rozmiarów Ugandy. Pod względem liczby ludności praktycznie niczym się nie różnimy, ale w przyszłości na pewno będziemy się różnić (przyrost naturalny w Ugandzie jest bardzo duży, społeczeństwo jest bardzo młode – wszędzie jest dużo dzieci).

Podobnie jak w Kenii, za uczęszczanie do szkoły się płaci – dlatego wiele dzieci nie uczy się na co dzień. Widząc białych ludzi, dzieci podbiegają i krzyczą: „Give me your money!” (Podobnie w Kenii i Ruandzie). Należy po prostu całkowicie zignorować. Najgorszym co może być w takiej sytuacji, jest reagowanie na prośbę i podarunek dla jednego z dzieci. Są wtedy przyzwyczajane do datków od białych turystów i ich obraz białego człowieka to: Chodzący bankomat (niestety bardzo dużo napotkanych przez nas miejscowych miała o nas taka opinię, nawet jeżeli nie mówili tego wprost, można to odczuć). Warto pomagać biedniejszym, ale najważniejsza zasada to: Nie w sposób bezpośredni! Pod żadnym pozorem. Wielu białych turystów już narobiło szkód pod tym względem.

Większość ludzi mieszka na wsi i zajmuje się rolnictwem. Praktycznie każde domostwo ma choć jedno drzewo bananowe, pole z cebulą albo ziemniakami. W dolinach często pola ryżowe. Licznie występują też palmy z których wykonuje się olej do smażenia. Mają też pomidory, ogórki i cukinię (podobnie jak u nas). Jeśli chodzi o owoce: melony (mnóstwo; najbardziej popularny owoc), arbuzy, oczywiście banany (podstawa wyżywienia), ananasy i marakuja (w Afryce mówią passion fruit).

Co najważniejsze, warzywa i owoce są bardzo tanie (bo się sadzi na miejscu), natomiast wszelkie importowane produkty są drogie (droższe niż u nas w Polsce!). Wszelkie makarony czy wyroby czekoladowe są naprawdę drogie. Nic więc dziwnego, że dieta Afrykańczyków jest mało urozmaicona. Jedzą najczęściej jeden, czasami dwa posiłki dziennie. Najczęściej jedzą ryż ze szpinakiem i przyprawami, jak ktoś ma kury w gospodarstwie to ewentualnie może pokusić się o kurczaka od czasu do czasu. Możemy za to pozazdrościć im tak łatwego dostępu do przepysznych owoców, które u nas nie smakują tak dobrze, jak tam.

Ludzie posługują się w większości językiem luganda, suahili i angielskim. Nie ma problemów z komunikacją w obcym języku. Mieszkańcy Ugandy słuchają z namiętnością hip-hopu (mają dość dobrą muzykę – wkrótce pokażę parę hitów).

Drogi między dużymi miastami są asfaltowane, a kierowcy autobusów zawsze pędzą i nie przestrzegają żadnych zasad drogowych. Drogi dojazdowe do mniejszych miast i wsi praktycznie zawsze są piaszczyste (czerwony piach). Między małymi miastami krążą tylko małe busy, a do najmniejszych wiosek dojedziesz tylko taxi-motocyklem.

Można poruszać się też autostopem, ale w tym rejonie tylko z kierowcami, którzy są pewni: strażnicy parków, pracownicy pobliskich pól przemieszczający się w grupach do pracy itd. Biały turysta w Afryce nie powinien wsiadać do samochodów, których kierowcy nie mogą się w żaden sposób wylegitymować (bywają przypadki napadów).

Odwiedziliśmy pewną wyspę na jeziorze Wiktorii, która słynie z upraw palm oliwnych. Cała wyspa w palmach …. Transport publiczny zerowy, więc zarzymaliśmy motocyklistę i spytaliśmy czy by nas przewiózł w pewne miejsce. Zgodził się, a po drodze zawiózł nas do swojego ogrodu z marakujami i hojnie nimi obdarzył 🙂 Spowrotem zatrzymaliśmy pracowników linii elektrycznej i jechaliśmy na stopa na pace 🙂

Internet jest bardzo szybki, łatwo dostępny i w przystępnej cenie (zwłaszcza dla turystów – dla nas jest naprawdę tani). Dotyczy to właściwie całej Afryki Wschodniej (w Kenii internet jest zdecydowanie najtańszy). Za kartę sim zapłaciliśmy jakeś 2 euro, a za internet na 2 tygodnie praktycznie bez ograniczeń – 5 euro.

Gdyby coś było nie jasne w moich tekstach, proszę o anonimowy kontakt przez formularz na mojej stronie, jestem otwarta na każdą uwagę 🙂

Natura w Ugandzie

Uganda jest dość suchym krajem na wschodzie i południu, na zachodzie jest wilgotniej i chłodniej. Jednak w porze deszczowej praktycznie cały kraj jest zielony. Typowy krajobraz to zielone pagóry z bananowcami lub palmami oliwnymi przeplatane z polami cebuli, ziemniaków lub z jeziorami.

W Ugandzie jest sporo parków narodowych, które opisywane są w przewodnikach nawet jako jedne z najpiękniejszych w całej Afryce Wschodniej. W Rwenzori NP góry przekraczają wysokość 5000 m i są wspaniałym miejscem do górskich wspinaczek (podobnie jak Mount Elgon). Można zobaczyć tam wiele ciekawych roślin i kameleony.

Afrykańczycy śmieją się z nas Europejczyków, że mamy kameleońską pogodę, ponieważ pogoda na naszym kontynencie, tak jak kameleon, szybko i nieoczekiwanie może się zmienić. Co do kameleonów, jeśli macie taką możliwość, obejrzyjcie, jak porusza się to stworzenie. Nie przypomina wam to ruchów rapera? 😀 Oczy kameleona są bardzo interesujące. Poruszają się niezależnie od siebie i zawsze obserwują ciekawskich turystów bardzo podejrzliwie (ma się wrażenie, że przypatrują się każdemu od stóp do głów).

Queen Elizabeth NP można oglądać z łodzi. Zobaczyć tam możecie słonie, bawoły, hipopotamy, lwy, krokodyle, guźce, mnóstwo ptaków. Jeśli widzicie samotnego bawoła, oznacza to, że jest loserem (przegranym). Przegrał walkę z innym bawołem (najczęściej idzie o hierarchię w stadzie).

Podczas rejsu łodzią po parku narodowym obserwowaliśmy dość dużą rodzinę słoni. Słysząc silnik łodzi, zaczęły oddalać się od wody i iść w stronę lądu. Kiedy się zatrzymaliśmy i nastała cisza – zatrzymały się (wszystkie stały do nas tyłem, bo od nas uciekały, po zatrzymaniu nadal stały tyłem). Po kilku minutach pewien słoń zaczął iść tyłem w stronę wody (i naszą). Dlaczego idzie tyłem? Taki tam kamuflaż. Idąc tyłem, słoń jest pewny, że nie widzimy go poruszającego się (myśli, że widzimy jak nadal stoi do nas tyłem). W ten sposób chce się dostać do wody bez stwarzania dla siebie zagrożenia z naszej strony. Komicznie to wygląda.

Również hipopotamy są bardzo zabawne (oczywiście kiedy się na nie patrzy a jest się w bezpiecznym miejscu). Kiedy akurat nikogo nie atakują, są bardzo flegmatyczne, najczęściej śpią w wodzie, trzymając swoją głowę na grzbiecie innego hipopotama. Zawsze trzymają się ciasno obok siebie i żyją w dużych stadach. Są jak łodzie podwodne – wynurzają tylko swoją głowę znikąd, znienacka. Ich uszy są jak antenki i nasłuchują co się dzieje wokół, oceniając, czy niebezpieczeństwo nadeszło, czy też nie. Warto wiedzieć, że hipopotamy są jednymi z najbardziej niebezpiecznych zwierząt na świecie. Dorosły odobnik waży około 3 ton, ale w biegu jest szybszy od człowieka. W jeziorach kompletnie ich nie widać, jesli są pod wodą – często atakują nieodpowiedzialnych pływaków. Wszelkie hotele położone nad jeziorami zawsze są odgrodzone od wody elektrycznym płotem.

Wiedzieliście, że pod względem genetycznym hipopotam jest bardziej podobny do konia niż zebra?

Na zachodzie kraju, nie polecam poruszania się rowerem. Jadąc busem, zobaczyliśmy biegnącego lwa. Wolę nie wyobrażać sobie spotkania w cztery oczy z tym pięknym zwierzęciem. Był jednak za szybki i nie mam zdjęcia 🙂